ترور و کشتار بدست ترک‌ها در تاریخ

هادی صوفی زاده‌

حکومت ترکیه‌ همزمان با انتخاب و عضویتش در شورای امنیت سازمان ملل متحد، فشارهای چندجانبه‌ای را درداخل وخارج مرزها‌ برکردها وارد آورده‌ ومنطقه‌ را با فاجعه‌ای انسانی روبرو ساخته‌، که‌ احتمالا" حوادث پیش بینی نشده‌ای بهمراه‌ داشته‌ باشد. حکومت ترکیه‌ که‌ درچند سال اخیرپیشرفتهای قابل توجهی درعرصه‌ بین المللی به‌ دست آورده‌ و چهره‌ مقبولی از خود نشان داده‌، متاسفانه‌ سرسختانه‌ سیاست انکار وتحقیر جامعه‌ کرد را دنبال وکردها را از حقوق ابتدائی خود محروم داشته‌ است.

تداوم سیاستهای خصمانه‌ آن کشورعلیه‌ کردها تنها منحصر به‌ کردهای ترکیه‌ نبوده‌ وسالهاست تمام توان خودرا برای متزلزل نمودن دستاوردهای کردهای عراق بکار برده‌است. رژیم ترکیه‌ درشرایطی به‌ تهدید و فشار علیه‌ کردها‌ پرداخته‌ و مجوزحمله‌ به‌ کردستان را از پارلمان آن کشور به‌ تصویب رسانده‌ که‌ دولت مالکی وشیعیان عراق نیزتااندازه‌ای عرصه‌را به‌ کردهای عراق تنگ نموده‌ و نوعی بی ثباتی درساختار سیاسی عراق به‌ چشم می خورد. دخالتهای فزاینده‌ ایران درقسمت جنوبی کردستان عراق ( مندلی وخانقین ) با اطلاع وهماهنگی مقامات ترکیه‌ بوده‌است. موج مهاجرت مسیحیان به‌ کردستان مشکلات عدیده‌ای برای منطقه‌ کردستان بوجود آورده‌، و مسائل دیگری همچون بحران مالی غرب و نزدیکی انتخابات ریاست جمهوری درامریکا شرایط مناسبی برای ترکها بوجود آورده‌ تا آزمندیهای سیاسی خود درمنطقه‌ قوت بخشیده‌، و ستیز دیرینه‌ خود با کردها به‌ شیوه‌های مختلف به‌ نمایش بگذارد. حمله‌ به‌ غرفه‌ کردستان در نمایشگاه‌ بین المللی کتاب در فرانکفورت آلمان، تشدید بمبارانهای شبانه‌ روزی مناطق کوهستانی کردستان و شدت خشونت علیه‌ کردها در داخل ترکیه‌ نمونه‌های بارز آن است.
به‌ دنبال شکنجه‌ وتحقیر آقای عبدالله‌ اوجلان درزندان توسط نیروهای ترک که‌ اخبار مربوط به‌ آن ازطرف وکلای آقای اوجلان درج یافته‌بود، خلق کرد که‌ نگاهشان معطوف به‌ سرنوشت آقای اوجلان است درهمه‌ شهرهای کردستان وبرخی از شهرهای بزرگ ترکیه‌ نظیر استانبول، آدانا ومرسین بابستن مغازه‌ها، تعطیلی وادارات به‌ تظاهرات پرداختند. درچند روزگذشته‌ اکثر شهرهای بزرگ کردستان صحنه‌ درگیری میان مردم عادی و نظامیان ترک بود که‌ مبارزه‌ خلق کرد را وارد فاز جدیدی نموده‌ و ورویارویی با پلیس ترک با سنگ یاد آور انتفاضه‌ فلسطینی ها می نمود. درجریان درگیریهاصدهانفر دستگیر، دهها نوجوان کمتر ازهیجده‌سال زخمی و یک نفر هم توسط نظامیان ترکیه‌ به‌ شهادت رسیده‌است. تصاویر تلویزیونی جنگهای خیابانی و تیراندازی نظامیان ترک علیه‌ تظاهرات کنندگان حالت غم انگیزی ازمظلومیت کردها و اشغالگری نظامیان ترک را نشان می داد. هنوز تصاویر جنایات ترکها درجریان مراسم نوروز امسال از چشمها زدوده‌نشده‌ که‌ صحنه‌های دلخراش شکنجه‌ کودکان و نوجوانان چندروز گذشته‌ توسط پلیس که‌از طریق تلویزیون "روژ" تی ڤی پخش می شد اوج توحش نظامیان ترک را نشان می داد. درگیریها مصادف بود با سفررجب طیب اردوغان به‌ شهر دیاربکر که‌ خود صدای مردم معترض را شنید ودرجریان اقامت دوساعته‌ خود دردیاربکر، به‌ هنگام سخنرانی دردانشگاه‌ دیاربکر بسیاری از حضار سالن سخنرانی ایشان را به‌ نشانه‌ اعتراض ترک کردند. گفتنی است به‌ جهت بررسی وضعیت جسمی آقای اوجلان هیئتی ازدادگاه‌ حقوق بشر اروپا راهی ترکیه‌ گشته‌اند.
همزمان با جنایات نظامیان ترک علیه‌ شهروندان کرد درداخل، نیروی هوایی آن کشورحملات هوایی گسترده‌ای راباشدت بی سابقه‌ای به‌ بهانه‌ حضور نیروهای حزب کارگران کردستان در مناطق کردستان عراق راه‌انداخته‌ که‌ روزانه‌ تلفات انسانی و مادی زیادی ببار آورده‌ و ساکنان منطقه وسیعی‌ را آواره‌ نموده‌است. البته‌ باید گفت که‌ نظامیان ترک با مقاومت گریلاهای حزب کارگران کردستان روبرو گشته‌ و درجریان حملات به‌ خاک کردستان عراق متحمل ضربات زیادی گشته‌ و علیرغم کشته‌ شدن بسیاری از سربازان ومقامات بلند پایه‌ نظامی آن کشور‌ که‌ میزان تلفات بطور ضدونقیض توسط رسانه‌های ترک اعلام می گردد، درهفته‌های اخیر دوفروند هلی کوپتر و یک فروند هواپیمای جنگی اف 16 نیز توسط پدافند هوایی گریلاهای حزب کارگران کردستان منهدم گردیده‌اند.
خارج ازمشکلاتی که‌دولت ترکیه‌ با مسئله‌کردهادرداخل وخارج دارد، جنگ افروزیهای اخیر، ریشه‌در تاریخ آن کشور از بدو تاسیس امپراطوری عثمانی ـ توام با زوروتسخیراراضی ممالک دگرـ تاکنون دارد. سقوط و تلاشی امپراطوری عثمانی دشوارهای تاریخی برای ترکها به‌ میراث گذاشته‌ ودرفرهنگ اجتماعی و برخورد امروزی آنان تاثیرگذار بوده‌ و به‌شیوه‌های آشکار خودرانشان می دهد و آنگونه‌ می نماید که‌ تحقیرات تاریخی آنان تنها با ضعیف کشی و یا با فرهنگ تهدید وارعاب قابل جبران است.بی جهت نبود که‌ روزنامه‌های عربی در چند روز اخیر به‌ کنایه‌ اعلام نمودند که‌ ترکیه‌ قصددارد امپراطوری خودرابازسازی نماید. حمله‌ نظامی آن کشور به‌ قبرس در سال 1967 و تهدید نظامی کشورسوریه‌ بالشکرکشی به‌ مرزها درسال 1997 وتوسل به‌ زورکه‌ اخیرا" ترکها در مورد کردستان اجرا می کنند ادامه‌ تفکرخشونت طلبانه‌ایست که‌ بجامانده‌میراث دولت عثمانی است. دریافت مجوز از پارلمان آن کشور برای حمله‌ به‌ کردستان که‌ نیروی پاسدار صلح در افغانستان دارد توجیهی جزتسکین حقارتهای تاریخی شان ندارد. اخیرا" یکی از روزنامه‌نگاران فاشیست ترک به‌ نام "ایشین ارشان" درروزنامه‌ بلواکسپرس نوشته‌ که‌ درازای خون هرترک باید خون پنج کرد ریخته‌‌ شود ( 1 ).
آنهمه‌ جنگ افروزی برای چه‌؟ مشکل کردها درترکیه‌ و کشورهای دیگرنیازمند راه‌حل سیاسی است و تاسیس دانشگاه‌ و دبیرستان هم نمی تواند پاسخگوی نیازها وخواستهای کردان باشد. واقعیت این است که‌ترکها نگرانی زیادی از تجزیه‌ کشورشان دارند. حقیقت امراین است که‌ هیچگونه‌ وجه‌ مشترکی میان کردها وترکها نیست واما تفاوتها بسیارند. مهمترین تفاوتها زبان است وباتوجه‌ به‌ اهمیت آن ترکها حاضر به‌ پذیرش وقبول زبان کردی به‌ عنوان زبانی مستقل نیستند، چراکه‌ پذیرش آن درقانون اساسی آن کشور می تواند زمینه‌ تجزیه‌ ترکیه‌ رافراهم نماید. همچون ترسی را می توان درگفته‌های سران احزاب وسیاستمداران ترکها جستجونمود. درسال 2001 که‌ خواسته‌ کردها برای آزادی زبان کردی حول جمع آوری امضا و حرکتهای مدنی سران ترک را مجبور به‌ واکنشهای متفاوت نمود. بلند اجویت نخست وزیر وقت ترکیه‌ اعلام نمود که‌ زبان کردی زبانی علمی نیست و اگر زبان کردی در شرق ترکیه‌ بکار گرفته‌ شود مردم آن منطقه‌ از پیشرفت و تمدن عقب می مانند!!. درهمان وقت معاون حزب حرکت ملی اعلام نمود که‌ رسمیت یافتن زبان کردی زمینه‌ تجزیه‌ ترکیه‌ رافراهم می نماید. وزیرکشور سابق دردولت سلیمان دمیرل و عثمان ئوزچلیک معاون حزب دموکراتیک و نماینده‌ فعلی شهر سیرت در مناظره‌ای که‌درهمان سال از کانال آی تی ڤی ترکیه‌ انجام گرفت وزیر سابق ادعا نمود که‌ درترکیه‌ موجودی بنام کرد وجود ندارد و کردهایی که‌ امروزه‌ درشرق ترکیه‌ سکونت دارند با استناد به‌ کتاب اولیا چلبی سیزده‌ قبیله‌ عرب بوده‌اند که‌ به‌ ترکیه‌ فعلی کوچ نموده‌اند. آقای اوزچلیک هم در جواب گفتند که‌ شما مطمئن هستید که‌ مردم شرق ترکیه‌ قبایل عرب هستند اما چراآنان را ترک کوهی لقب داده‌اید!!.
کوتاه‌سخن اینکه‌ سیاست ترکها توانسته‌ جامعه‌ کرد را بافقر اجتماعی ـ اقتصادی روبروسازد اما نتوانسته‌ اراده‌ ملی رااز آنان بگیرد وبعداز دهها سال سیاست موسوم به‌ آسمیلاسیون کردها که‌ حتی نام شهر وروستا وحیوانات و کوههای کردستان را تغییرداده‌ و میلونها کرد به‌ مناطق مرکزی ترکیه‌ تبعید نموده‌، نتیجه‌نداده‌ و برفرهنگ غنی کردهاتاثیرگذار نبوده‌ وهنوز هم بسیاری از کردها قادر به‌ سخن به‌ زبان ترکی نیستند. وبرعکس کردهایی هم هستند که‌ شدت آسمیلاسیون زبان مادری را از ایشان گرفته‌ اما تکلم به‌ زبان ترکی خوشبختی رابرای آنان همراه‌نداشته‌ وآنان را می آزارد. برادران کرد ما درشمال کردستان به دنبال این حقیقت هستند که کردستان ترکیه هست،کردستان عراق هست،کردستان ایران هست کردستان سوریه هست، چرا کردستان کردستان نیست؟
تیمورشرقی، کوزووئیها، اوستیها و آبخازها که‌ همگی جمعیتشان یک پنجم جمعیت کردها درترکیه‌ نمی شود استقلال خودرابه‌ دست آوردند، سوال این است که‌ چه‌ تفاوتی میان ملیتها وجودداردکه‌استقلال آنان حق اما کردها از حق استقلال محروم باشند؟ بباور بنده‌ ترکها به‌ خوبی پاسخ آن را دارند وقبل ازهمه‌ آقای نجم الدین اربکان نخست وزیر و رهبرحزب منحله‌ رفاه‌ ترکیه‌ واقف است که‌ چند سال پیش به‌ صراحت گفت روزی خواهد آمد که‌ هرکه‌ بگوید من کردم خوشبخت است.

شادمان لیلاخی

مهمترین دلیل توسل آمریکا به راه‌حل نظامی به خطر افتادن امپراتوری نفت در مقابله با امپراتوری‌های دسپوتیک نوظهور خاورمیانه‌ای است. ایران، ترکیه، عربستان و غیره از جمله کشورهای خاورمیانه‌ای هستند که همانند چین آسیایی در شرف تبدیل به امپراتوری مقتدر هستند. هیچ کلمه و اصطلاح دیگری غیر از «امپراتوری» را نمی‌توان یافت که عملکرد این کشورها را توجیه نماید.

این امپراتوریها با معضلات حاد اقتصادی، سیاسی(قدرت)، ایدئولوژیک، فرهنگی، ملی و غیره رویارویند. برخی کارشناسان سیاسی معضل مولتی امپراتور جهان یعنی آمریکا را صرفا اقتصادی و نفت می‌دانند، حتی دخالت نظامی آن کشور در افغانسان و عراق را در اولویت برای دستیابی به ذخایر نفتی توجیه می‌کنند. اما واقعیت این است که نفت شاید یکی از دلایل کشورگشایی‌های آمریکا باشد اما بطور حتم اولین و تنها دلیل نیست. زیرا بعد از پایان استراتژی «توسعه» که آمریکا از سال 1945 تا پایان دهه 80 از آن پیروی می‌کرد، استراتژی «گلوبالیسم» و منطق گسترش جهانی آن به خاطر تنها دلیل یعنی «نفت» نبود. چه بسا آن چه در استراتژی توسعه محور اصلی بود، نفت و توسعه غول‌آسای اقتصادی بود و دیدیم که اوج پیشرفت باورنکردنی آمریکا هم در دوران استراتژی توسعه بود، ولی چون در دهه 80 دچار رکود اقتصادی شد، آنگاه پی برد که مشکل از سیاست‌های اقتصادی یعنی روبنا نیست بلکه زیربنا یعنی ایدئولوژیک است. لذا می‌بینیم که حتی ظهور پراگماتیسم همچو منش فلسفه سیاسی آمریکا به خاطر همین دلایل و شرایط و ظروف موضوعی می‌باشد. از عمده امپراتوری‌های نوظهور که همچو رقیبی خطرناک بعد از جنگ جهانی دوم سربرآوردند: چین، ژاپن، عراق شوون، ایران، ترکیه و عربستان می‌باشند که به جرگه امپراتوریت روسیه علاوه می‌شوند. پس آمریکا و امپریالیسم پی برد که مشکل تنها از دست دادن بازار و ذخایر نفتی جهان نیست بلکه مشکل آن عواملی هستند که قارچ‌گونه سربرآورده و بازار را می‌چاپند.

چین در این میان به شیوه‌ای خطرناک ظهور کرد؛ اما حال که بحث بازار و مقابله است پس حتی می‌توان گفت که حمله به عراق و افغانستان بطور غیرمستقیم تضعیف امپراتوری چین می‌باشد. حتی می‌توان اذعان داشت که بطور غیرمستقیم ایجاد شکافتی میان هم‌گرایی حزب‌الله لبنان و فلسطین با امپراتوری اسلام سیاسی یعنی ایران بوده و هست.

لذا «نظم نوین جهانی امپریالیسم» دارای ریشه‌ای زیربنایی و ایدئولوژیک است. جالب اینجاست که از نظر ماهیت و هویت، گرچه امپراتوری ایران و ترکیه در چارچوب اسلام سیاسی و امپراتوری چین در قالب هویتی چپ سوسیالیستی است اما خود آنها را می‌توان یکی از شاخه‌های امپریالیسم دانست. زیرا هرچه بیشتر به توسعه نظم امپریالیستی خدمت می‌کنند با این تفاوت که درصددند قدرت و حاکمیت را از دست آمریکا بربایند و وحشت آمریکا هم از همین است. حال دسته دومی هستند که از جنس امپراتوریها نیستند و می‌خواهند در قالب ماهیتی «دولتی» باقی بمانند البته با انتخاب گرایش به قطب امپراتوریهای برجسته. این دسته هم اکنون همانند کنه‌هایی هستند که هم از آمریکا و هم از دشمنان آن خون می‌مکند. مطابق این تعریف در منطقه خاورمیانه بویژه سوریه، عراق کنونی، حکومت اقلیمی کرد در عراق، حزب‌الله لبنان، دولت خودگردان فلسطین از جمله این دولت‌های استاتوگرای کنه صفت می‌باشند. این دولت‌ها در چنگ و دندان امپراتوریهای رقیب همچو لاشه‌ای هستند که درنده خویان از هر طرف بدان دندان گیر داده و می‌کشند. این توصیف می‌تواند به ما کمک کند که روابط و تحرکات دیپلماتیک شدیدی که در این هفته میان ایران‌ـ سوریه،ایران‌ـ حکومت اقلیمی کرد، ترکیه‌ـ عراق‌، ترکیه‌ـ سوریه‌ـ اسراییل و ایران‌ـ ترکیه صورت می‌گیرد را بخوبی تحلیل نماییم:

حال دسته‌ای از این طرفهای فوق و مناسباتشان مسئله فلسطین را تحت تأثیر قرار می‌دهد و دسته‌ای دیگر مسئله‌کرد را. چندی پیش مناسباتی دیپلماتیک میان سوریه‌ـ اسراییل با میانجی‌گری ترکیه شکل گرفت. وقتی سوریه خطر دخالت نظامی آمریکا در کشورش را دید، پی برد که با چنین رخدادی جبهه عربی در منطقه چنان ضعیف ‌خواهد گشت که در تاریخ بی‌نظیر باشد چه بسا خط‌شکافتی که آمریکا در خاورمیانه ایجاد می‌کند بصورت حلقه‌ای از افغانستان شروع شده و به عراق، سوریه و ایران ختم می‌شود. لذا سال 2007 از لبنان خارج شد و در سال 2008 با میانجیگری ترکیه تن به مذاکره مستقیم با اسراییل داد که کماکان ادامه دارد. از خصوصیات کشور سوریه آن است که در میان جبهه عربی نه به مثابه یک قدرت نظامی بلکه به مثابه یک قدرت سیاسی مطرح است. با سقوط عراق، سوریه تنها ماند و تنها شاخه مقتدر باقی‌مانده بعث است. هرچند راه‌حل سیاسی برای حل معضل عرب‌ـ اسراییل مفید و قابل پذیرش است اما می‌توان گفت که این تن دردادن یک شکست مبتذل است. زیرا ترکیه به عنوان نماینده ناتو، سوریه را در دام مذاکرات ناخواسته و اجباری کشانده است. ترکیه که اکنون دست‌نشانده آمریکا و انگیس است، عامل عملی‌کردن سیاست‌های دست پنهان اسراییل در خاورمیانه است. فاکتور کرد حتی بر ماهیت مناسبات دیپلماتیک و نوع امتیاز دهی‌ها طی مذاکرات سوریه ‌ـ اسراییل بسیار تعیین کننده است. هم‌پیمانی شدن‌های ترکیه بیشتر نه به خاطر کسب و تثبیت قدرت در عرصه بین‌المللی بلکه بیشتر بخاطر ترس از تجزیه خود آن کشور است.

کابوس «کرد» خواب را از چشمان او ربوده است و می‌رود که نه بخاطر مبارزه آزادیخواهانه کردها در ترکیه، بلکه به خاطر عملکردهای مزدورانه او برای خدمت به آمریکا‌ـ‌ انگلیس و آلمان، باردیگر همانند آنچه امپراتوری عثمانی تجزیه شد، ترکیه امروزی نیز تجزیه شود و این فقط به امپریالیسم جهانی خدمت خواهد کرد. لذا خاورمیانه می‌رود که بکلی بجزیه گردد چه بسا حتی در پی حل مسئله فلسطین‌ـ اسراییل آن کشور بطور قطع و رسما تجزیه خواهد گردید و عراق و ایران هم بخاطر وجود مسئله‌کرد با عملکردهای نابجای خود زمینه تجزیه کشورشان را مهیا می‌سازند. در حالی که این تنها کردها و مبارزه برحق‌شان است که راه‌حل تجزیه آن کشورها را در پیش‌نگرفته است؛ هرچند که متهم به آن می‌شود.

این روند تجزیه‌شدگی جزو همان اهداف امپراتوری امپریالیسم است که در صدد تجزیه بازار و امپراتوریهای نوظهور است. حال این سیر تجزیه در برخی کشورها همانند ترکیه، عراق و ایران ممکن است با جنگ و گسترش دامنه آن در منطقه همراه شود که می‌توان آن را جنگ‌ جهانی سوم نامید. حتی جنگ و منازعه میان گرجستان و روسیه جنبه‌ای از مسئله است و حتی مشاهده می‌کنیم که روسیه و چین از جمله هم‌پیمانان ایران و طرفهای تجاری او هستند و بر سر مسئله هسته‌ای ایران، با آمریکا توافق ندارند.

احتمال این زیاد است که چند فاکتور اساسی در منطقه همانند: مسئله کرکوک در عراق، مسئله هسته‌ای و حقوق بشر در ایران و مسئله‌کرد در ترکیه بخاطر پیروی نکردن از عامل دموکراسی به جنگ بیانجامند. سرمایه جهانی چنین روندی را در خفا دامن می‌زند و شدت می‌بخشد. پس وظیفه سرمایه جهانی با سرکردگی آمریکا تصاحب منابع انرژی و نفت و بازار با توسل به اهمیت دادن به عامل زیربنا یعنی ایدئولوژی و در کنار آن سیاسی در اولویت می‌باشد. حتی سرمایه جهانی ترکیه را تشویق به جنگ با PKK و ورود به باطلاق عراق در بخش کردستانات آن می‌کند. یعنی دامی که آمریکا در صدد است ترکیه را در آن گرفتار سازد. هزینه‌ها و سرمایه‌گذاری‌های بسیار سنگین و دهشتناک ترکیه مگر با کمک سرمایه جهانی صورت گیرد درحالی که یکی از مقروض‌ترین کشورهای جهان است. ترکیه با معرفی خود بعنوان میانجی‌گر در مسئله اسراییل ‌ـ سوریه می‌خواهد افکار عمومی ملتهب شده را راضی گرداند.

این در حالی است که PKK یکی پس از دیگری دست او را رو می‌کند. محبوبیت PKK در میان خلق‌های چهار کشور ترکیه، عراق، سوریه و ایران و عرصه اروپا بیشتر از آن کشورها بوده و معادلات سیاسی آنها را برهم‌ زده و تحت تأثیر قرار می‌دهد. حتی هیچ عاملی نمی‌تواند ترکیه و ایران را کنار هم قرار دهد مگر عامل «کرد» و «PKK». دوگانگی هویتی در عرصه سیاست‌های خارجی ترکیه لاشه متعفن آن کشور را میان دندانهای تیز استثماری آمریکا و ایران گیرداده است. در این کشاکش اکنون یک سال است که ترکیه نه توانسته آمریکا را فریب دهد و نه ایران را. اما سفر احمدی نژاد به ترکیه در 14 آگوست و سفر بشار اسد و نچیروان بارزانی به ایران مناسبات جدیدی هستند که دارای دو جنبه هستند یکی مزدوری آنها در این میان برای آمریکا و دیگری توافق در عین دشمنی بر سر مسئله کرد، PKK، کنگره خلق و PJAK. آنچه مسلم است این است که نه ترکیه، نه سوریه و نه کردهای عراق اگر هم بخواهند نمی‌توانند میان آمریکا و ایران بر سر حل مسئله اتمی میانجی‌گری کنند زیرا آن، به معنای شکست پروژه خاورمیانه بزرگ و سازش آمریکا با دشمنانش می‌باشد. المهم مناسبات جدیدی طی این ترافیک دیپلماتیک رومی‌نماید و آن نه از سر بیچارگی آمریکا و اسراییل و هم‌پیمانان پنج به علاوه یک است بلکه از روی تسلیم‌پذیری سوریه و حکومت اقلیمی در سیاست‌هایشان درقبال آمریکا و سیستم سرمایه جهانی است. چراکه ترکیه با دستور آمریکا ارگن‌اکون را که خطرناک شده بود و در پی کودتای نظامی بود، از میان می‌برد. ارگن‌اکون معادلات سازش و تسلیم‌پذیری ترکیه به آمریکا را برهم می‌زد. لذا آمریکا جلوی آن را گرفت. در عراق نیز آنچه برای دست پنهان اسراییل و روی‌ آشکار آمریکا خطرناک است، مسئله کرکوک است که به لحاظ خطرساز بودن در نوع خود خطرناک‌تر نیز می‌باشد. در مناسبات صریح کنونی حکومت اقلیمی بازی کرکوک را باخت و به زبان دیگر دودستی در پی تسلیم آن است. طوری که دو پروژه: بکر‌ـ هاملتون و دیمستورا هر دو حکایت از چیرگی خواستهای سیاسی آمریکا دارد.

البته روابط حکومت اقلیمی کردها با ایران و ترکیه در این مرحله که ترافیک دیپلماتیک در خاورمیانه روی می‌دهد، صرفا برای سرپوش گذاشتن بر مسئله کرکوک و خفه‌ساختن فریاد اعتراض و مبارزه PKK است. مسلما سفر نچیروان به ایران به دنبال سفر اردوغان به عراق و پس از آن تشدید حملات هوایی ترکیه به جنوب کردستان با هم مرتبط می‌باشند. توافق صورت گرفته این است: آمریکا به ترکیه و عراق اجازه می‌دهد که بر سر مسئله کردهای شمال در ترکیه و PKK هرگونه که می‌خواهند به توافق برسند به شرط اینکه در زمینه مسئله کرکوک آنچه را آمریکا در پروژه دیمستورا می‌گوید، قبول کنند و حال می‌بینیم که چنین نیز شده است. پس سفر بشار اسد و نچیروان به ایران بخاطر میانجی‌گری در مسئله هسته‌ای نیست و سفر احمدی‌نژاد هم به ترکیه، تداوم همان سیاست‌های جذب رقبای آمریکا و ایران است به عنوان هم‌پیمان. در واقع سوریه، ترکیه و عراق و کردهای جنوب طعمه‌های چرب و دستاویز آمریکا هستند و ترکیه طعمه و دستاویز هم آمریکا و هم ایران.
آنچه ایران در عراق انجام می‌دهد همانا یک تیر و دو نشان است. چراکه حضور نظامی و حی و حاضر آمریکا و تنظیمات پنهانی اسراییل و صهیونیسم نفوذی در عراق که حکومت اقلیمی را دستاویز خود ساخته، برای ایران بسیار خطرناک می‌باشد. لذا ایران با برپایی آشوب و ایجاد بحران با توسل به ترویج تروریسم میان کرد‌ـ‌ شیعه‌ـ سنی، هم کل موجودیت کردهای خاورمیانه را هدف قرار می‌دهد و هم حضور و دخالت آمریکا‌ـ اسراییل را.

پس ایران با ایجاد آشوب درداخل ایران و با فراخواندن مسئولین حکومت اقلیمی برای دیدار در تهران علی‌رغم موارد فوق حتی مسئله PJAK را نیز بطور جدی مطرح می‌سازد و همچنانکه قبلا و بویژه در یک سال اخیر دیدیم مواضع حکومت اقلیمی صرفا به جهت دشمنی با PJAK بوده است و وابستگی اقتصادی ‌ـ سیاسی ایجاب می‌کند که به امتیازاتی طبق خواسته‌های ایران تن در دهند. حتی از طرفی یکی از جوانب توافقات ایران، ترکیه و سوریه ضربه‌زدن به موجودیت کردها در عراق، PKK و PJAK است.

پروژه دیمستورا، توافقات اردوغان با مسئولین عراق و خلاصه آن همه ترافیک سنگین دیپلماتیک همه برای قربانی کردن کردهاست، مسئله‌ای که از پیمان لوزان تا کنون ادامه دارد. کارت«کرد» مساویست با امتیاز دهی و منفعت‌طلبی باتوسل به آن. در مقابل تمامی اینها تنها پروژه و سیستم واقعی چاره‌ساز، سیستم کنفدرالیسم دموکراتیک است که کشورهای منطقه بخاطر از دست رفتن منافع سیاسی و قدرت‌طلبی‌شان از آن ابا دارند. در حالی که خلق‌های منطقه بویژه کردها و ساکنین کرکوک تابع و پیرو آن هستند.